ప్రతీ మనిషి జీవితం ఏదో ఒక దశలో "అంతకుముందు - ఆతరువాత" గా విభజించి చూసుకోవాల్సిన పరిస్థితి ఎదురవుతుంది. ఆ విభజనకి కారణం ఒక సంఘటన లేదా ఒక వ్యక్తి లేదా మరేదైనా అయి ఉండవచ్చు. నా విషయంలో మటుకు ఒక వ్యక్తి... కాదు కాదు ఒక శక్తి కారణం. ఆ శక్తి పేరు ''సిరివెన్నెల" సీతారామశాస్త్రి. ఆయన పరిచయానికి ముందు, ఆ తరువాత నా జీవితం ఎలా ఉందో నాకు మాత్రమే తెలుసు. కాబట్టి నిస్సందేహంగా , నా జీవితంలో తప్పుకి-ఒప్పుకి, న్యాయానికి-అన్యాయానికి, ఆవేశానికి-ఆలోచనకి, మంచికి-చెడుకి మధ్యన ఆయనే విభజనరేఖ అని చెప్పగలను. సిరివెన్నెల గారి పరిచయం నా జీవితంలో అతిపెద్ద మలుపు... ఆయనతో సాన్నిహిత్యం ఇప్పటివరకు (వ్యక్తిగతంగా మరెప్పటికీ)నేను అందుకున్న అతిపెద్ద గెలుపు.
1997 లో పదహారేళ్ల ప్రాయంలో వరంగల్ జిల్లా మహబూబాబాద్ నుండి పదవ తరగతి అయ్యాక హైదరాబాదులో అడుగుపెట్టి కొత్త ప్రపంచంతో కొత్తగా పరిచయం పెంచుకుంటున్న రోజులవి. అప్పటివరకు నలుపు-తెలుపు కె అలవాటుపడ్డ నా కళ్ళకి నగరం నాకు సప్తవర్ణాలతో స్వాగతం పలుకుతున్న ఇంద్రధనుస్సులా కనిపించింది. నగరానికి రావడం అదే కొత్త కానప్పటికీ, వేసవి సెలవుల్లో వచ్చివెళ్లినట్టు కాకుండా ఇకమీదట ఇక్కడే ఉండబోతున్నా అనే భావన వల్ల బహుశా అలా అనిపించి ఉండవచ్చు.
రెక్కలు విచ్చుకుంటున్న కొత్త ఊపులో ప్రతీ పక్షి పిల్లకీ ఇకమీదట ఆకాశం అంతా తన సొంతమే అనే భావన కలుగుతుంది. నాకూ అలాగే అనిపించింది. ఒక్కసారిగా దొరికిన స్వేచ్ఛకి, పొంగే వయసు - తుళ్ళిపడే మనసు నన్ను నా ఆధీనంలో లేకుండా చేయసాగాయి. నన్ను నేను కొత్తగా చూకోవడం మొదలుపెట్టిన ఆ దశలో , అజ్ఞానం- అమాయకత్వంతో నేను చేసిన కొన్ని ఘోరమైన తప్పిదాలు(అది తప్పా ఒప్పా అని కూడా తెలుసుకోలేని ఒక మూర్ఖపు మానసిక స్థితి) , ఒక దిశ అంటూ లేకుండా నేను చేసిన ప్రయాణం, కోపం-ఆవేశం-మోహం, మొండితనం- నిర్లక్ష్యం , దుడుకుతనం , పొగరు వల్ల నేను ఎదుర్కొన్న అనుభవాలు , దానివల్ల నేను పడ్డ మానసిక సంఘర్షణ వర్ణనాతీతం.
ఏం చేసినా తప్పు అనేవారే కానీ, ఏది ఒప్పో చెప్పేవారు లేకపోవడం, ఎటు అడుగు వేసినా .అది మంచిదారి కాదు అనేవారే కానీ - ఎటు వెళ్తే మంచిది అని దారిచూపే వారు లేకపోవడం , పైలట్ అవ్వాలని ఎంత ఆశపడ్డా , తగినంత ఆర్ధిక స్తోమత లేక ఆ కోరికని అణచుకోవాల్సిరావడం, ఇంట్లో తెలియకుండా బిఎస్ఎఫ్(బార్డర్ సెక్యూరిటీ ఫోర్స్) కి అప్ప్లై చేసి - కష్టపడి ఫిజికల్ టెస్ట్ క్లియర్ చేసి కాల్ లెటర్ కోసం ఎదురుచూస్తుంటే ... కాలేజీకి వెళ్ళొచ్చేలోపు నాకు వచ్చిన ఆ కాల్ లెటర్ ని ఇంట్లో చించివేయడం , ఇంటికి పెద్దకొడుకువి అలా సైన్యంలోకి పోతే ఎలా అంటూ గొడవ చేయడం.. నా .మనసుని కలచివేసాయి. . ఇక ఈ బ్రతుకు వ్యర్ధం అని చావడానికి సిద్ధపడి ఇంటి నుండి చెప్పా పెట్టకుండా ఏదో పని ఉన్నట్టు బయటకి వెళ్ళిపోయా.. కానీ ఆత్మహత్య ఎలా చేసుకోవాలి... ఎక్కడ చేసుకోవాలి అనే ప్రశ్నలు మనసుని తొలచివేయడం వల్ల ఏమీ తోచని స్థితిలో రోడ్డు మీద పిచ్చివాడిలాఅలా ఎండలో దాదాపు మూడుగంటలు తిరిగి తిరిగి నీరసం వచ్చి, నీడ కోసం పక్కనే ఉన్న ఒక ఇరానీ హోటల్ లోకి వెళ్ళి కూర్చున్న. టీ తాగడానికి, బన్ను కొనుక్కుని తినడానికి కూడా సరిపడా చిల్లర లేదు జేబులో.. బ్రతకడానికి అత్యంత అవసరమైన గాలిని ఇంతమంది ప్రపంచంలో ఉచితంగా పీల్చుతున్నారు... కానీ.. దాహం తీర్చుకోవడానికి నీళ్ళని... ఆకలి తీర్చుకోవడానికి ఆహారాన్ని మాత్రం కొనుక్కోవాల్సి వస్తుందేమిటి? అనే ఆలోచనలు ఎందుకో టక్కున మనసులో మెదిలాయి.
ఆ ఆలోచనల ఫలితంగా మొదటి సారి ఏదో వ్రాయాలీ అని మనసుకి అనిపించింది సమయానికి పెన్ను - పేపరు లేదు మరెలా అని అటూ ఇటూ చూస్తుండగా... హోటల్ లోని కౌంటర్ టేబుల్ పక్కన దాదాపు అయిపోయిన ఒక రీఫిల్ పడి ఉండటం కనిపించింది. అది తీసుకుని అరచేతి మీద గీస్తే పడింది... కానీ కాగితం ముక్క దొరకలేదు. అంతలో నా ఎదురుగా ఉన్న టేబుల్ మీద కూర్చున్నాయన చొక్కా జేబులోంచి డబ్బులు తీస్తుంటే బస్సు టికెట్ ఒకటి కింద పడింది. ఆయన లేచి వెళ్ళిపోయాక ఆ టికెట్ తీసుకుని దాని వెనకాల "కన్నీళ్ళు ఎలాగూ ఉచితమే కదాని, కష్టాలు ఇన్నేసి వస్తాయేమో మనుషులకి" అని అర్ధం వచ్చేలా ఏదో వ్రాసుకున్నా. వెంటనే కాస్త రిలీఫ్ అనిపించింది. మనసులో అలజడిగా ఉన్నప్పుడు పేపరు మీద ఆ అలజడిని పరిస్తే ఇంత ఉపశమనం లభిస్తుందా అనిపించింది. బహుశా అప్పుడే నాలోని కవి(అనబడేవాడు లేదా అని భ్రమపడేవాడు) నాకు తెలియకుండా నిద్రలేచాడేమో...!!
కట్ చేస్తే, ఆ హోటల్ నుండి బయటకి రాగానే రోడ్డుకి అవతల ఒక ముసలాయన కింద టవల్ పరిచి వాటి మీద చిన్న చిన్న పుస్తకాలు ఏవో పెట్టుకుని అమ్ముతున్నాడు. ఏమిటా అని దగ్గరకి వెళ్ళి చూస్తే సినిమా పాటల పుస్తకాలు. ఒక్కోటి రెండు రూపాయలు. జేబులో సరిగ్గా మూడు రూపాయల యాభై పైసలు మాత్రమే ఉన్నాయి. సరే ముందు ఒక పుస్తకం చదువుదాము అని 'సిరివెన్నెల' పుస్తకం కొన్నాను. పక్కనే చెట్టుకు ఆనుకుని నిలబడి పుస్తకాన్ని ఆపాదమస్తకం బట్టీ పట్టేసాను... అంతలా ఆకట్టుకుంది ఆ సాహిత్యం. ఒకేసారి ఆశ్చర్యం- ఆనందం... ఏమిటీ తెలుగు... నేను రోజూ మాట్లాడుకునే ఈ భాషలో ఇంత తీపి ఉందా... ఇంత అందంగా కూడా తెలుగు ని వ్రాయవచ్చా? మన భావాలకి ఇంత అందమైన అక్షరాలని అద్దొచ్చా అనిపించింది. పుస్తకం తిప్పి చూస్తే సంగీతం: కేవీ. మహదేవన్ సాహిత్యం : సీతారామశాస్త్రి , దర్శకత్వం: కె. విశ్వనాధ్ అని ఉంది. మిగతా ఇద్దరి పేర్ల కంటే సీతారామశాస్త్రి అనే పేరు నా బుర్రలోకి బలంగా చొచ్చుకుపోయింది.
అలా నిలుచోవడం .. కదలకుండా పుస్తకాన్ని చదవడం చూసి ఏమనుకున్నాడో ఆ ముసలాయన కానీ, సీతారామశాస్త్రి రాసిన పాటల పుస్తకాలు ఇంకొన్ని ఆ కొన్ని ఇమ్మంటావా? అని అడిగాడు. నేను అవును అన్నట్టు తలూపగానే స్వయంకృషి, శృతిలయలు, ఆపద్భాంధవుడు, ఇలా కొన్ని పుస్తకాలు నా చేతిలో పెట్టాడు. తాతా".. డబ్బులూ...." అంటుండగానే మధ్యలో ఆపి "రేపు తెచ్చిద్దువులే...." అన్నాడు. ఒక వ్యక్తి పట్ల కృతజ్ఞతాభావంతో నా కళ్ళు చెమర్చడం అదే మొదటిసారి. ఈ గోలలో పడి అసలు నేను బయటకి ఎందుకొచ్చిన సంగతి మరచిపోయాను. ఇంట్లో ఆ పుస్తకాలు చూస్తే ఏమంటారో అని మడిచి జేబుల్లో కుక్కుకుని మెల్లగా ఇంటికి వెళ్ళాను. చస్తా అని బెదిరించి వచ్చి ఉంటే బహుశా, అందరూ బెంగ తో ఘనంగా స్వాగతం పలికేవారేమో... ఏదో ఆడుకోవడానికి వెళ్తున్నట్టు బయటకి వచ్చా కదా, అలాంటి స్వాగతాలు ఏమీ లేవు... వెళ్ళగానే మళ్లీ ఏదో విషయంలో తిట్లు.. చీవాట్లు... అనుకోకుండానే , అనవసరంగా మాటలు పడటానికి అప్పటినుంచే అలవాటుపడ్డాను(ఇంట్లో మాత్రమే).
మరునాడు కాలేజీ కి వెళ్లే దారిలో కనిపించిన ఆ ముసలాయనకి ముందు రోజు తీసుకున్న పుస్తకాల డబ్బులు ఇచ్చేసి, మరికొన్ని పుస్తకాలు తీసుకుని బయలుదేరా. ఇక అప్పటినుంచి అలా మూడు నెలల పాటు సీతారామశాస్త్రి అనే పేరు కనిపించిన ఏ పుస్తకమూ వదలకుండా చదివేశా. అప్పటి నుంచి ఆ వ్యక్తిని ఎలాగైనా ఒకసారి కలవాలి... మాట్లాడాలి అని అనుకుంటూ ఉండేవాడిని. ఇదంతా 1999 లో జరిగింది. నా ఇంటర్ అయిపోవస్తున్న దశ. ఆ తరువాత డిగ్రీలోకి రావడం... మెల్లమెల్లగా నేను కూడా ఏదో ఒకటి వ్రాస్తూ ఉండటం జరుగుతూంది. ఇక అప్పటి నుండి పాటల పుస్తకాల బదులు ఆడియో క్యాసెట్లు వచ్చి చేరాయి. వారానికోసారి క్యాసెట్తు షాపుకి వెళ్ళడం, కొత్తగా విడుదల అయిన క్యాసెట్లు అన్నీ చూడటం.... దేని మీద సీతారామశాస్త్రి పేరు కనపడితే అది కొనుక్కొచ్చేయడం... డబ్బులు లేని ఒకటి రెండు సార్లు కొట్టుకొచ్చేయడం చేసేవాడిని. పాకెట్ ఖర్చులకి ఇచ్చే చిల్లరని పోగేసి మాత్రమే కొనేవాదిని. ఇంట్లో అడిగితే, ఎవరో ఫ్రెండ్ ఇచ్చాడు... విని తెచ్చిస్తా అని తీసుకొచ్చా అని చెప్పేవాడిని. అలా మొదలైన ఆ మనిషి పిచ్చి రోజురోజుకీ ముదిరిపోతూ వచ్చింది.
(సిరివెన్నెల నాపై కురిసిన కథ మరో సందర్భంలో ఎపుడైనా చెబుతాను. )
ఒక్కసారి చూస్తే చాలు అనుకున్న దశ నుండి ఆయన కుటుంబ సభ్యుడిలా ఆయనచేత ఆదరింపబడటం పూర్వజన్మ సుక్రుతమె కానీ మరొకటి కాదు. గురూజీ గుండెలపై వాలితే వచ్చే తృప్తి, ఆయన పాదాల చెంత లభించే ప్రశాంతత మరెక్కడా దొరకదు. నాన్నగారు , బాబాయ్, మేస్టారూ, గురూజీ, గురువుగారు, సార్... ఇలా ఎపుడు ఎలా అనిపిస్తే అలా పిలుస్తూంటా... అన్ని పిలుపులకీ "చెప్పరా నాన్నా" అనే బదులు వస్తుంది. ఇంతలా ఎలా ప్రేమిస్తారు మనుషులని అనిపిస్తుంది ఒక్కోసారి...!! అదీ, సాహిత్య శిఖరం లాంటి మనిషి... ఇంత సాదా సీదాగా... ఇంత నిరాడంబరంగా... ఉఫ్.. అందుకే అంత పిచ్చి... చచ్చేంత పిచ్చి...!!
నా ఆవేశాన్ని, నా ఆలోచనని, నా అంతర్మథనాన్ని , నా కసిని, నా కోపాన్ని, నా అల్లరిని , నా అలకని, ఆయన అర్ధం చేసుకున్నట్టు, ఆయన భరించినట్టు మరెవరూ అర్ధం చేసుకోలేరు... మరెవరూ భరించలేరు.... అన్నది నిజం. నేను ఏదో ఒక రోజున గొప్ప రైటర్ ని అవుతా అని దాదాపు పధ్నాలుగేళ్ళ క్రితం చెప్పారు. ఆయన నమ్మకాన్ని ఇప్పటికీ నిజం చేయలేకపోయాను. సరైన అవకాశాల కోసం ఇంకా పోరాడుతూనే ఉన్నాను. అయినా కానీ, ఇప్పటికీ ఆయనకి నా మీద అదే నమ్మకం... ఆ నమ్మకం మా ఇంట్లోవాళ్లతో సహా ఎవరికి ఉన్నా లేకపోయినా ... ఆయనకి మాత్రం చెక్కు చెదరడం లేదు... ఎందుకో తెలీదు మరి.
ఒకానొక సందర్భంలో "నేనో నిండు సున్నా" అని అంటే... నీ ముందు అంకెనై నేనున్నాగా నాన్నా... అనే ధైర్యాన్ని ఇచ్చేలా మాట్లాడారు. నిజమే... ఆయన లేకపోతే నేను లేను..నాకు విలువ లేదు. ఇది ముమ్మాటికీ నిజం. ఎందుకంటే, నేను వ్రాసే ప్రతీ అక్షరం నాకు ఆయన పెట్టిన భిక్షే..!! నా గొప్పతనం ఏమీ లేదు..!!
చావాలనే కోరికని చంపేసి... బ్రకాలనే కసిని బలపరిచి ... ప్రత్యక్షంగా... పరోక్షంగా నా నడకకి, నా నడతకి-- నా భావాల ప్రవాహానికి దిశా నిర్దేశం చేస్తూ నన్ను నాలాగే బ్రతికేలా చేసిన నా సర్వస్వం సిరివెన్నెల సీతారామశాస్త్రి గారికి.... నా హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు. అరవై కాదు గురూజీ... నా ఆయుష్షు కూడా పోసుకుని నూటా అరవై ఏళ్లు ఇలాగే మీ అక్షరాలతో మమ్మల్ని తడిపి ముద్ద చేయాలని.... మీ అద్భుతమైన భావజాలంతో తెలుగు భాషని మరింత ముద్దుచేయాలని కోరుకుంటూ.........
మీ
అబ్బాయ్...
వినీల్...నామవరపు
అలియాస్
శతఘ్ని...!!
